Webinar: Had mijn vader kinderen mogen krijgen?

Wanneer:

Dinsdag 20 april 16.00 – 17.00 uur

Voor wie:

Professionals

Organisator

Taskforce Kindermishandeling en Sterk Huis

Aanmelden:  

Hoe is het om als normaal begaafd kind op te groeien met een ouder met een verstandelijke beperking?

Lisette van Driest (42) kwam er pas na 22 jaar zorg voor haar vader achter dat hij een verstandelijke beperking had. Vanaf het moment dat haar ouders gingen scheiden, heeft zij de zorg voor haar vader op zich genomen. Lisette regelde niet alleen praktische dingen, zoals formulieren invullen, maar werd ook zijn geweten. 

Lisette was 12 jaar oud, een puber, maar moest zijn voorbeeld zijn. Ze woonde bij haar moeder, en fietste naar haar vader als hij haar nodig had. Maar ook de hulpverlening rondom haar vader, (h)erkende niet het daadwerkelijke probleem, namelijk een verstandelijke beperking en legde de zorg voor haar vader bij zijn minderjarige dochter neer.

In dit webinar vertelt Lisette haar ervaringen, maar ook vooral wat zij gemist heeft als kind en wat professionals juist wel en niet moeten doen in de begeleiding aan kinderen in soortgelijke situaties.
Lisette gaat in gesprek met Teun Haans van Sterk Huis namens de Taskforce Kindermishandeling.

Sprekers zijn: 

  • Teun Haans – Taskforce Kindermishandeling en clustermanager Sterk Huis
  • Lisette de Lepper – van Driest, zorgprofessional en kind van een ouder met een verstandelijke beperking
Gebruik ‘Zoom’

Wij gebruiken de applicatie Zoom voor de online trainingen en workshops. We zorgen dat Zoom zo is ingesteld dat de veiligheid en privacy van deelnemers gewaarborgd wordt. Om die reden zijn de webinars beveiligd met een wachtwoord dat je toegestuurd krijgt na aanmelding. Deel deze bevestigingsmail met link en wachtwoord niet met anderen! We nemen de presentaties op met toestemming van de sprekers. Vragen die gesteld worden door de deelnemers in het laatste deel van het webinar worden niet opgenomen

Expertmeeting met onderzoeker Cees Hoefnagels

Op 20 november organiseerde de Taskforce Kindermishandeling een expertmeeting met onderzoeker Cees Hoefnagels. Hij presenteerde hier de resultaten van zijn onderzoek naar de rol van leerkrachten in het basisonderwijs bij self-disclosures van kindermishandeling.

Continue reading

“Niets doen was, is en blijft geen optie”

Jeroen Latijnhouwers: Het was een bijzondere en intense ervaring om vorige week de Week tegen de Kindermishandeling van dichtbij mee te maken. Tijdens die week presenteerde ik 3 colleges voor online-kijkers. 

Toon Gerbrands

Het eerste college was met Toon Gerbrands, algemeen directeur van voetbalclub PSV. Drie jaar geleden werd hij geconfronteerd met het verhaal van een oud-jeugdspeler van PSV die in de jaren 60 seksueel misbruikt was door een jeugdtrainer van de club. Gebrands en collega’s bij PSV namen het verhaal zeer serieus en reageerde direct: er kwam onder andere een meldpunt en het slachtoffer werd uitgenodigd om bij Gerbrands om zijn verhaal te doen. Later meldden zich nog een aantal oud-jeugdspelers met dezelfde ervaringen. En allemaal kregen ze dezelfde aandacht en tijd.
Tijdens ons college besloot Gerbrands om zich namens het betaald voetbal in te gaan zetten voor een keurmerk: ‘Veilige Sportclub’. Dat moet voorkomen misstanden als in de jaren 60 bij PSV niet meer voorkomen. Een sportclub een veilige omgeving zijn voor iedereen en voor kinderen in het bijzonder.

Karin Bloemen

Mijn tweede college-gesprek was met zangeres en cabaretier Karin Bloemen. In haar jeugd is ze van haar 7e tot haar 14e levensjaar emotioneel en seksueel misbruikt door haar stiefvader. Karin schreef er een boek over dat vorig jaar verscheen. In dat boek, ‘Mijn ware verhaal’, vertelt ze wat haar in haar jeugd overkomen is, hoe vreselijk dat was, dat ze zich nooit veilig voelde en dat ze nergens naar toe kon met haar probleem en er met niemand over kon praten. Ook niet met haar moeder. Maar door er uiteindelijk wél over te gaan praten heeft ze het een plaats kunnen geven, al zal het nooit helemaal uit haar leven weg zijn.

Olcay Gulsen

Mijn derde college was met onderneemster en TV-presentatrice Olcay Gulsen. Zij heeft in haar jeugd te maken gehad met huiselijk geweld door haar vader. Hij was geestesziek en was drank en drugs-verslaafd. Ook Olcay heeft zich thuis nooit veilig gevoeld, altijd hing agressie en gevaar in de lucht. Vooral haar moeder werd met regelmaat in elkaar geslagen door haar vader. En soms ging dat geweld nog een paar stappen verder. Ook Olcay en haar zussen en broer kregen af en toe een klap. Om de paar dagen stond de politie aan de deur. Ze werden gezien de asociale familie van het dorp. ‘Ik was de dochter van de dorpsgek’, zei ze letterlijk. Tot haar 20e heeft Olcay niet gesproken over haar jeugd en de ellende thuis. En niemand heeft haar ooit naar gevraagd terwijl het toch voor iedereen in het dorp zichtbaar was.

Zowel Olcay als Karin schaamden zich destijds voor alles wat wat hen overkwam, voor wat er gebeurde in hun gezin, in hun huis. Nu weten ze gelukkig al een tijd dat zij zich niet, nooit en te nimmer hoeven schamen voor wat er gebeurd is. Toen niet en nu niet. Tijdens de college’s was dat één van de hoofdboodschappen die ze iedereen mee wilde geven.

Het viel mij op dat door hun eerlijkheid en openheid de verhalen écht binnenkwamen en écht gevoeld werden.

Ik denk dat iedereen wel gruwelverhalen kent van een vorm van kindermishandeling, uit het nieuws of misschien wel uit de eigen omgeving. Ik kende die verhalen ook, ik heb ze als nieuwslezer vaak voorgelezen. Maar om dezelfde verhalen rechtstreeks te horen van mensen die het aan den lijven ondervonden hebben, is een echt ander verhaal. En dat het dan ook nog eens bekende mensen zijn die hun verhaal vertellen, geeft aan dat het iedereen kan overkomen of had kunnen overkomen. En het geeft de ellende een gezicht.

Het was intens vorige week maar ook bijzonder én leerzaam. Schaam je niet als slachtoffer en durf erover te praten…Die boodschap blijft hangen.
En voor de buitenwereld geldt: kijk niet weg als je weet hebt van kindermishandeling in jouw omgeving. Want niets doen was, is en blijft geen optie.

Jeroen Latijnhouwers